Hodowca drobiu – kod zawodu ZUS, PKD, obowiązki

Kod zawodu ZUS dla hodowcy drobiu to 612201. Zawód obejmuje planowanie, organizowanie i wykonywanie prac związanych z chowem i hodowlą drobiu oraz sprzedażą jaj i mięsa. Najtrafniejszy kod PKD dla hodowli drobiu to 01.47.Z, a w zależności od profilu działalności stosuje się także kody wspierające produkcję, przetwórstwo i sprzedaż.

Aby ułatwić dobór klasyfikacji do zakresu Twojej działalności, poniżej znajdziesz praktyczne zestawienie:

Dobór PKD warto skonsultować z księgowym, aby odzwierciedlał realny profil Twojej działalności i wymagania sanitarno‑weterynaryjne.

Czym zajmuje się hodowca drobiu?

Hodowca drobiu to specjalista od chowu i pielęgnacji ptaków hodowlanych (kury, kaczki, gęsi, indyki), nastawiony na bezpieczną i efektywną produkcję mięsa oraz jaj.

Głównym celem jest zapewnienie optymalnych warunków życia, zdrowia i dobrostanu zwierząt, co bezpośrednio przekłada się na wysoką wydajność stada. Praca obejmuje nie tylko opiekę nad ptakami, ale także zarządzanie procesem produkcyjnym, kontrolę środowiska w kurnikach oraz sprzedaż produktów.

Hodowca monitoruje cykl życiowy drobiu – od piskląt po sztuki gotowe do uboju – dbając o genetykę stada poprzez selekcję i kojarzenia hodowlane. W nowoczesnych fermach wykorzystuje systemy automatycznego karmienia, wentylacji i monitoringu, aby utrzymać stałe, korzystne parametry środowiskowe.

Obowiązki hodowcy drobiu

Poniżej zebrano kluczowe zadania wykonywane na fermie i w gospodarstwie:

• Pielęgnacja i żywienie – regularne karmienie i pojenie ptaków zgodnie z rasą, gatunkiem i wiekiem; gromadzenie, przechowywanie, wzbogacanie oraz porcjowanie pasz;
• Kontrola zdrowia i środowiska – monitorowanie stanu zdrowia, wczesne wykrywanie chorób, kontrola temperatury, wilgotności, wentylacji i oświetlenia w kurnikach;
• Higiena i dezynfekcja – czyszczenie, dezynfekowanie klatek, kurników, gniazd i urządzeń; zagospodarowywanie odchodów i odpadów;
• Produkcja i selekcja – przeprowadzanie kontroli wagowej, obliczanie przyrostów, selekcjonowanie, znakowanie i kojarzenie drobiu; prowadzenie wylęgu;
• Sprzedaż i dokumentacja – zbieranie, badanie i pakowanie jaj; sprzedaż żywego drobiu, ubitego mięsa, jaj i pierza; prowadzenie rejestracji produkcji i analizy wydajności;
• Profilaktyka i współpraca – przestrzeganie zasad zoohigieny i bioasekuracji, współpraca z weterynarzami, specjalistami żywieniowymi i doradcami branżowymi; organizacja planów biznesowych i produkcyjnych.

W fermach przemysłowych hodowca nadzoruje też przenoszenie piskląt i obsługę urządzeń. Stała kontrola dobrostanu, higieny i bioasekuracji minimalizuje straty i ryzyko chorób w stadzie.

Wymagania i umiejętności

Nie ma ścisłych wymogów formalnych, lecz liczy się połączenie wiedzy teoretycznej z praktyką. Zalecane wykształcenie to szkoła branżowa lub technikum rolnicze ze specjalizacją hodowlaną; wielu hodowców zdobywa doświadczenie w gospodarstwach rodzinnych.

Umiejętności twarde

Do skutecznego prowadzenia fermy przydadzą się następujące kompetencje:

• znajomość chowu drobiu, podstaw genetyki i zasad żywienia,
• obsługa urządzeń hodowlanych, systemów wentylacyjnych i automatyki,
• znajomość zasad zoohigieny, bioasekuracji i dobrostanu zwierząt.

Umiejętności miękkie

W pracy z dużymi stadami i w zmiennych warunkach kluczowe są:

• odporność na stres oraz gotowość do pracy fizycznej w warunkach zapylenia i wilgoci,
• dbałość o szczegóły, spostrzegawczość i szybkie podejmowanie decyzji,
• komunikatywność i dobra organizacja pracy zespołowej i zmianowej.

Hodowca musi przestrzegać norm BHP (w tym oceny ryzyka, np. metodą PN‑N‑18002) ze względu na zagrożenia biologiczne i fizyczne obecne na fermie.

Ścieżka kariery i rozwój zawodowy

Karierę zwykle rozpoczyna się od stanowiska pracownika fermy (karmienie, sprzątanie, podstawowy nadzór), by z czasem przejść do roli samodzielnego hodowcy w gospodarstwie rodzinnym. Z doświadczeniem możliwy jest awans na menedżera fermy lub specjalistę ds. hodowli w dużych przedsiębiorstwach rolnych.

Możliwości rozwoju

Najczęstsze kierunki rozwoju to:

• kursy i szkolenia z bioasekuracji, genetyki drobiu oraz zarządzania fermą (np. organizowane przez związki branżowe),
• założenie własnej fermy z wykorzystaniem dotacji unijnych i krajowych dla rolnictwa,
• przejście do ról pokrewnych, takich jak hodowca zwierząt gospodarskich lub doradca rolny.

Praca ma charakter stacjonarny i najczęściej pełnoetatowy; wynagrodzenie zależy od skali hodowli i efektywności (średnio 4–6 tys. zł brutto w Polsce, według danych rynkowych).

Gdzie pracować jako hodowca drobiu?

Najczęstsze miejsca zatrudnienia i prowadzenia własnej działalności to:

• Gospodarstwa rodzinne i indywidualne fermy – najpopularniejsza forma, często zintegrowana z uprawami paszowymi;
• Duże fermy przemysłowe i zakłady drobiarskie – firmy, takie jak Animex czy Sokółka, skoncentrowane na produkcji towarowej;
• Spółdzielnie i związki branżowe – współpraca z doradcami w celu optymalizacji produkcji;
• Regiony – głównie obszary wiejskie Polski wschodniej i centralnej, gdzie dominuje chów drobiu.

Zawód zapewnia stabilność w branży spożywczej, a popyt na wysokowydajne i ekologiczne hodowle systematycznie rośnie.