Bieliźniarz-kołdrzarz – kod zawodu ZUS, PKD, obowiązki

Kod zawodu ZUS dla bieliźniarza‑kołdrzarza to 753401. Pasujące kody PKD to 14.14.Z (produkcja bielizny) oraz 31.03.Z (produkcja materaców).

Najważniejsze kody dla tego zawodu zestawiono poniżej:

Czym zajmuje się bieliźniarz‑kołdrzarz?

Bieliźniarz‑kołdrzarz to zawód o charakterze produkcyjno‑usługowym, polegający na wytwarzaniu kołder, poduszek, pierzyn oraz bielizny stołowej i pościelowej.

Pracownik wykorzystuje typowe tworzywa bieliźniarskie, takie jak tkaniny i dzianiny włókiennicze, oraz stosuje obróbkę dostosowaną do cech fizycznych, chemicznych i użytkowych wyrobów. Obejmuje to przygotowanie materiałów, krojenie, szycie oraz kontrolę jakości. Zawód łączy elementy rzemiosła z produkcją seryjną, często w małych warsztatach lub zakładach tekstylnych, gdzie dba się o precyzję i higienę wyrobów.

Obowiązki bieliźniarza‑kołdrzarza

Do kluczowych zadań należy:

• zamawianie i przygotowywanie surowców, takich jak tkaniny, dzianiny, wkłady puchowe czy syntetyczne,
• opracowywanie dokumentacji techniczno‑technologicznej oraz przygotowywanie szablonów i rysunków układu na materiale,
• krojenie materiałów i obsługa maszyn szwalniczych do zszywania elementów,
• wypełnianie i formowanie kołder, poduszek oraz pierzyn z uwzględnieniem właściwości materiałów,
• kontrola jakości półproduktów i wyrobów gotowych oraz kwalifikowanie do gatunków według norm zakładowych,
• oznakowywanie, pakowanie i przygotowywanie produktów do wysyłki lub sprzedaży,
• organizowanie stanowiska pracy z zachowaniem zasad BHP, ochrony przeciwpożarowej i środowiska.

W mniejszych firmach pracownik może także uczestniczyć w przyjmowaniu zleceń, promocji i sprzedaży.

Wymagania i predyspozycje

Aby wykonywać ten zawód, potrzebne jest wykształcenie zasadnicze branżowe w zawodach włókienniczych (np. krawiec, operator maszyn szwalniczych, gorseciarka, technik przemysłu mody) – zazwyczaj ze szkoły branżowej I stopnia. Alternatywą jest kształcenie rzemieślnicze poprzez przyuczenie w zakładzie pracy.

Kluczowe predyspozycje fizyczne i psychofizyczne:

• wysoko rozwinięte zdolności manualne i koordynacja psychoruchowa,
• wydolność fizyczna, sprawność układu krążenia oraz brak alergii na kurz i podrażnienia skóry,
• odporność oczu na zmęczenie, dokładne rozróżnianie barw i zdolność koncentracji,
• brak przeciwwskazań zdrowotnych, np. chorób układu oddechowego ze względu na wilgotne środowisko.

Umiejętności zawodowe:

• precyzyjne tworzenie szablonów i dobór materiałów,
• obsługa maszyn szwalniczych i narzędzi bieliźniarskich,
• prowadzenie dokumentacji i obiektywna ocena jakości,
• komunikacja z zespołem i klientami oraz terminowość.

Ścieżka kariery i rozwój zawodowy

Wejście do zawodu następuje po ukończeniu szkoły branżowej lub przyuczeniu rzemieślniczym (ok. 1–2 lata). Początkujący pracownicy zdobywają doświadczenie w małych zakładach bieliźniarskich, przechodząc do roli mistrza lub brygadzisty po 3–5 latach praktyki.

Możliwy rozwój to specjalizacja w produkcji ekologicznej bielizny pościelowej lub zarządzanie produkcją w większych firmach tekstylnych. Kursy doskonalące w Izbie Rzemieślniczej lub centrach kształcenia zawodowego pozwalają na awans na technika włókiennictwa lub prowadzenie własnego warsztatu. Przyszłość zawodu jest stabilna w niszach rzemieślniczych, choć konkurencja z importem wymaga innowacji (np. materiały antyalergiczne).

Gdzie pracować jako bieliźniarz‑kołdrzarz?

Zawód występuje głównie w następujących miejscach:

• Przemysły tekstylne i bieliźniarskie – produkcja bielizny pościelowej i stołowej (PKD 14.14.Z);
• Zakłady materaców i wyrobów puchowych – wytwórstwo kołder i poduszek (PKD 31.03.Z);
• Małe warsztaty rzemieślnicze, pralnie przemysłowe, firmy usługowe – produkcja krótkoseryjna, renowacje i usługi szycia na miarę;
• Firmy specjalizujące się w produktach hotelarskich lub medycznych – np. pościele antyalergiczne, wyroby z certyfikatami higienicznymi.

Zatrudnienie jest możliwe w Polsce w regionach o tradycji tekstylnej, jak Łódź czy Podhale, oraz na własny rachunek.

Ryzyko zawodowe i warunki pracy

Praca wymaga stania, precyzyjnych ruchów i kontaktu z maszynami, co niesie ryzyko urazów manualnych lub alergii. Środowisko jest wilgotne i zapylone, dlatego obowiązkowe są oceny ryzyka zawodowego (np. metodą Risk Score).

Dzień pracy to typowo 8 godzin w hałaśliwych halach produkcyjnych.